Dit jaar ga ik eens echt 'geestverruimend' aan de slag. Na het trauma van 'geen kerstliedjes zingen op Eerste Kerstdag' dan nu toch maar eens de knoop doorgehakt voor mezelf.

 

Mijn goede voornemen: Dit jaar rondom de hoogtijdagen maar weer gewoon naar de RKK. Rond Pasen en Kerstmis en sommige andere dagen is het heimwee, het verlangen soms onverdraaglijk groot naar iets wat mij in de evangelische gemeente niet zal overkomen. Merk daar toch een zekere mate van onverschilligheid ten opzichte van verschillende feestdagen.

 

Daar kunnen ze ook niks aan doen, het ligt gewoon allemaal aan mij. Ja, ik weet dat er ergens in de bijbel staat dat je de onderlinge samenkomsten niet mag verzuimen. Maar de katholieken komen ook onderling samen en tenslotte zijn we allemaal christenen.

 

Voordeel zal wel zijn dat ik waarschijnlijk weer wat leuke stukjes op dit blog kan schrijven.

 

A.s zondag zit ik gewoon in de evangelische gemeente. De plicht van het koffieschenken roept me daar naar toe. Zo maar even koekjes halen, ze zijn op de bonus bij Appie.

 

Geen enkel kerstliedje hebben we gisteren (1e Kerstdag) gezongen in de kerk. Nul komma nul!

Dat hadden 'ze' kerstavond al gedaan, in een laagdrempelige dienst. Met het kerstverhaal en alle bekende kerstliedjes. En dat was het dan, maar toen was ik niet geweest.

Is het dan zó raar dat ik op Eerste Kerstdag ook verwacht gewoon kerstliedjes te zingen?! Blijkbaar wel!

Dit geeft zo'n frustratie-gevoel. Net alsof het helemaal geen Kerstmis is. Dit geeft hele opstandige gedachten, die ik bereid ben uit te voeren, omdat dit al het derde jaar op rij is dat ik zwaar teleurgesteld ben in de kerstviering in mijn eigen kerk. Dat ik besloten heb om met hoogtijdagen maar gewoon weer naar de katholieke kerk te gaan.

 

Kerstliedjes heb ik wel gehoord. Op de radio en ik heb mijn hele verzameling kerstcd's beluisterd, maar zelf heb ik niks gezongen. En daardoor zit het kerstgevoel niet in mij.

 

Misschien zoek ik wel naar iets wat ik had en wat ik kwijt ben geraakt. Misschien verlang ik naar iets wat ik nooit meer terug zal vinden. Ik weet het niet...

 

Ik weet dat ik alleen niet zo dom zal zijn om op Nieuwjaarsdag naar mijn eigen gemeente te gaan. Zie je, voor de evangelische christenen is Kerstmis dan alweer voorbij, maar voor mij niet. Kerstliedjes mogen nog tot Driekoningen.

Misschien kan ik dan nog iets van de sfeer meepikken, ook al is het dan een Mariafeest. Dan kom ik juist liever niet in de rkk, maar ik heb niks meer met de H.Maria, dus t zal wel wat meevallen. Ik weet dat Maria niet de moeder van God is.

 

 

Zou ik eigenlijk niet ergens in een kerk moeten zitten op Kerstavond, i.p.v achter de computer?

 

Mijn eigen gemeente had een laagdrempelige dienst, die ik met liefde heb laten schieten. Geen zin om eerst uitgebreid koffie te drinken en daarna uitgebreid een hapje en een drankje te nemen.

 

Ik had ook kunnen kiezen voor de katholieke kerk, maar die had een woco met als voorganger de pastoraal werkster die m.i totaal geen feeling voor liturgie heeft. Dus ook maar voorbij laten gaan.

 

Heb een dvd-tje in de dvd-speler gedaan. Was niet meteen de meest christelijke film, maar ik heb er wel van genoten. Ik zal er verder maar over zwijgen.

 

En nu achter de computer met stichtelijke muziek op de radio. Radio 5 is het. Zal de EO wel zijn, gok ik zo.

 

O en ik heb het kerstkindje in de stal gelegd, zoals het de gewoonte is om dat pas op Kerstavond te doen. En nu herinner ik me ineens dat ik nog een leuk boek met kerstverhalen in de kast heb staan. Denk dat ik maar een leuk verhaal ga lezen. Herinner me nog iets van een 'kerstlantaarntje' of van die mensen die 'vast kwamen te zitten in de sneeuw'.

Ja, laat ik dat maar doen.

 

En morgen? Morgen ga ik wel naar de kerk, want morgen is het zondag én Eerste Kerstdag. En ik heb verplichtingen.

 

 

Feestdag: 16 augustus

Iconografie:

hij heft zijn pelgrimsgewaad tot boven zijn knie op om zijn pestbuil te tonen, naast hem een hond met brood in zijn muil

 

Rochus wijdde zijn leven aan de verpleging van de pestlijders, totdat hij ook zelf door deze ziekte getroffen werd. Hij trok zich terug in het bos, omdat hij bang was anderen te besmetten. Elke dag kwam er een hond die hem een homp brood bracht. Zo bleef Rochus in leven.

Uiteindelijk genas hij en keerde naar huis terug.

 

Meer over St. Rochus kun je hier vinden:

Hier vind je een mooie legende die het lezen zeker waard is.

Morgen is het zover! Dan begint de Advent en kan ik beginnen met de opbouw van de kerststal.

 

We hadden altijd twee kerstallen in de kerk. Een grote, voorin de kerk, die opgebouwd werd door het collectantencollege. Ze zullen het nu nog wel doen, denk ik...

 

En een kleine, die gebouwd werd door een oude broeder. Hij begon daarmee op de maandag na de eerste Adventszondag. Gedurende de hele Adventstijd was hij ermee bezig. Hij bouwde m in een vitrine aan de zijkant van de kerk.

Eerst de achtergrond en steeds kwam er meer bij. Tenslotte ook de figuren: de herders, schapen, de wijzen met hun kamelen en natuurlijk Maria en Jozef en het kindje Jezus.

 

Zijn kerststal was beroemd. Er kwamen elk jaar weer veel mensen kijken. Ook tijdens het opbouwen al kwamen mensen kijken. Dan maakte hij een praatje met de mensen.

 

Zijn kerststal bleef altijd staan tot Maria Lichtmis (2 febr), terwijl de grote kerststal al op 6 januari werd opgeruimd.

 

Maar de broeder werkt niet meer in de kerk en de vitrine is afgebroken om plaats te maken voor heiligenbeelden. En de kerststal is niet meer...

 

 

Gisteren pakte ik nog even het boek over Lourdes uit de boekenkast en werd meteen geconfronteerd met het dode lichaam van Bernadette Soubirous. Zij is het meisje aan wie Maria is verschenen.

 

Ze werd er eerst enorm mee gepest dat ze verschijningen had. Sommige mensen waren jaloers op haar. Vooral de non waarvan ze godsdienstles kreeg. Nadat de eerste pelgrims kwamen toestromen, besloot de plaatselijke priester (die haar uiteindelijk toch geloofde) dat het beter was dat Bernadette uit Lourdes zou vertrekken. Ze trad in, in het klooster van Nevers. Daar stierf ze aan botkanker.

 

Ze is begraven en jaren later weer opgegraven. (Ja, zo gaat dat als je dan heilig verklaard wordt.) Haar lichaam bleek nog helemaal in goede staat te verkeren. Daarom ligt ze sindsdien opgebaard in het klooster van Nevers en kan ze bezichtigd worden.

 

Op de blog van Peter (http://geestelijkepraatjes.punt.nl) staat een stukje over Lourdes.

 

En toen kwamen de herinneringen bij mij boven...

 

Het is nu zo'n 20 jaar geleden alweer dat ik er geweest ben. Ik was net bekeerd tot het katholicisme en ging al op bedevaart naar Lourdes. Had er veel over gehoord van anderen. Dat 'Maria ons oproept om haar bedevaartplaatsen te bezoeken.'

Dus dan ga je wel als goede Rooms-katholiek.

 

Ik ging met een jongerenreis. Eén week vakantie, één week werken. Ik werkte i.t.t de anderen in het hospitaal en niet in de baden. Het was oersaai werk. Twee keer per dag naar de eetzaal en dan de borden van tafel halen en dekken voor de volgende maaltijd. Maar dat liever dan in de baden werken.

 

Hoorde van de anderen hoe het er daar aan toe ging. Er was een mannen- en vrouwenafdeling. Mensen werden spiernaakt in een wasbekken ondergedompeld en er weer uitgehesen. In de baden zat het bronwater van Lourdes. Maria had die bron aangewezen en sindsdien borrelt er bronwater op in de grot waar Maria verschenen is.

 

Tegenwoordig zijn er leidingen aangelegd van de bron naar een serie kraantjes naast de grot. Mensen stonden daar liters en liters water af te tappen om mee naar huis te nemen. Echt jerrycans vol of van die flesjes in de vorm van Maria. Deed ik ook hoor. Ik geloofde er heilig in dat dat water mij tegen allerlei dingen zou beschermen.

 

Het meest indrukwekkende vond ik toen de krukken die aan een touw bovenin de grot hangen.

Het wekt de suggestie dat mensen hier echt genezen zijn. Heb zelf ook veel gebeden bij de grot. We gingen dan vaak 's avonds als het begon te schemeren met een groepje daar de rozenkrans bidden.

 

Het heiligdom was afgesloten met een hek. Daarbinnen was het stil en ingetogen. Daarbuiten begon de kermis van de commercie. Winkelstraatjes vol met souverniers in alle soorten en maten. Heiligenbeelden, lichtjes, medailles, rozenkransen, wijwaterbakjes, kaarsen, etc. Alles wat een goede katholiek nodig heeft voor zijn geloof...

 

Het is vandaag de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In de RKK wordt vandaag het Hoogfeest van Christus Koning gevierd. Dat heb ik vanochtend medegedeeld aan de gemeente, want we zijn niet zo'n liturgische gemeente.

 

Ik heb twee kalenders in mijn hoofd. De burgelijke, die begint op 1 januari en eindigt bij 31 december, en de liturgische. Die laatste geeft de structuur aan in mijn (geloofs)leven. Ik houd ervan. Het is een spel. Een spel van feesten en van kleuren.

 

Christus Koning...

 

Toch maar eens even opgezocht wat de reden voor de instelling van dit feest was. Het is pas ingevoerd in 1925 door paus Pius XI met als reden dat de maatschappij van die tijd 'steeds meer de rechten loochende die Christus heeft op ieder mens afzonderlijk, op het huisgezin en op heel de samenleving.' (bron: Heiligen van de Romeinse kalender, 1982)

 

Er is in die bijna 100 jaar niet veel veranderd, nog steeds wordt Christus en daarmee het christendom naar de marge van de samenleving gedreven. Je mag in deze maatschappij (gelukkig) nog wel christen zijn, maar wel onder de voorwaarde dat je je niet te sterk vasthoudt aan je christelijke principes, want dan... volgen er maatregelen... (ik denk even aan de weiger-ambtenaren)

 

Toen Jezus voor Pilatus stond, vroeg deze Hem: "Ben je koning?"

Jezus zei: "Ja, ik ben koning, maar mijn koningschap is niet van deze wereld."

 

Duidelijke taal. Maar er zit een consequentie aan vast. Want als Jezus' koningsschap niet van deze wereld is, dan ben ik - christen - ook niet van deze wereld.

Dat is ook wat Jezus gezegd heeft. Wij leven wel in deze wereld, maar zijn niet van deze wereld.

 

Laten we dat niet vergeten...

 

 

 

Uitwassen... (jg had het erover in een reactie op de log hieronder). Het gaat hier niet om het uitwassen van kleding, dat was een taak van de koster. Nou ja, in ieder geval bracht zij op gezette tijden de liturgische kleding naar de stomerij. Want zulke kostbare stof moet zorgvuldig behandeld worden.

De togen van de misdienaars en de schouderdoeken van de priesters gingen ordinair in de wasmachine. Net als de kelkdoekjes.

En dan had ze gewassen en stond ze daarna de boel te strijken in de sacristie. Ik zie het zo weer voor me...

 

Maar over dat soort 'uitwassen' ging het niet. Misschien ging het meer over een poging tot het witwassen van de menselijke ziel.

Wat moest ik ook alweer niet allemaal doen om er zeker van te zijn dat ik gered zou zijn?

O ja.. zovaak mogelijk naar de kerk gaan en ter communie gaan, regelmatig biechten... de rozenkrans bidden... dingen die ik vervelend vond opofferen via de handen van Maria naar Jezus.. veel, heel veel bidden tot Maria... mij toewijden aan Maria...

 

Dat heb ik ook gedaan... mij aan haar toewijden... Er werd gezegd dat ik dan het teken van Maria op mijn rechterhand zou ontvangen...

 

Wat een ellende heeft mij dat gegeven nadat ik Maria de rug toe had gekeerd. Ik heb nog heel lang dat onzichtbare touwtje gevoeld, die gebondenheid aan 'haar'. Gelukkig ben ik er van bevrijd, van deze 'uitwas'.

 

Nee, doe mij dan maar de gewone was...