De Goede Week komt er weer aan! Dat betekent dat ik volgende week weer wat meer zal schrijven. Mijn licht eens zal laten schijnen over de vieringen die ik ga bezoeken.

 

De komende week ben ik gewoon weer even katholiek. Eens kijken of dat lukt. Sommige dingen zal ik niet aan meedoen, zoals weesgegroetjes bidden bij de kruisweg. Maar een kruisteken maken en meedoen met de communie is voor mij geen probleem.

 

Voor mij niet... maar als de bisschop het wist....  

Zou dat ook vallen onder het "schenden van de voor de H. Eucharistie geldende liturgische voorschriften (zoals vastgelegd in het Wetboek van Canoniek Recht uit 1983 en de Instructie Redemptionis Sacramentum uit 2004)" en zou ik daarmee "ergernis geven aan en de liturgische orde van de Kerk ernstig verstoren?"

 

Bovenstaande is een citaat uit een brief van kardinaal Eijk. De hele brief is hier te lezen: http://aartsbisdom.nl/publicaties/Documents/Brief%20kardinaal%20Eijk%20over%20het%20vieren%20van%20de%20H.%20Eucharistie.pdf

 

En zo zitten we alweer enkele weken in de Vastentijd, 40-dagentijd of Lijdenstijd (hoe je t maar wilt noemen). Hoewel er in onze gemeente nog geen enkel woord aan gewijd is, blijf ik toch vasthouden aan de verschillende perioden van het kerkelijk jaar.

Ik schreef het al eerder. Dit jaar wil ik de hoogtijdagen rondom Pasen vieren in de rkk. En zo denk ik er nog steeds over. Ben vrolijk het askruisje gaan halen op Aswoensdag. En op Palmzondag staat in mijn agenda dat ik de dienst in de parochiekerk ga bezoeken.

 

Kreeg alleen een mailtje vandaag van één van de gemeenteleiders met min of meer het verzoek om op Goede Vrijdag wat liedjes te zingen. Ik weet het nog niet... Gelukkig is het nog ver weg en hoef ik nu nog niet die beslissing te nemen. Liever ga ik naar de Goede Vrijdagviering in de katholieke kerk met zijn vertrouwde rituelen... maar zingen doe ik ook graag.. Dusz.. weet het nog niet.

 

Hier horen jullie nog meer van!

 

Dit jaar ga ik eens echt 'geestverruimend' aan de slag. Na het trauma van 'geen kerstliedjes zingen op Eerste Kerstdag' dan nu toch maar eens de knoop doorgehakt voor mezelf.

 

Mijn goede voornemen: Dit jaar rondom de hoogtijdagen maar weer gewoon naar de RKK. Rond Pasen en Kerstmis en sommige andere dagen is het heimwee, het verlangen soms onverdraaglijk groot naar iets wat mij in de evangelische gemeente niet zal overkomen. Merk daar toch een zekere mate van onverschilligheid ten opzichte van verschillende feestdagen.

 

Daar kunnen ze ook niks aan doen, het ligt gewoon allemaal aan mij. Ja, ik weet dat er ergens in de bijbel staat dat je de onderlinge samenkomsten niet mag verzuimen. Maar de katholieken komen ook onderling samen en tenslotte zijn we allemaal christenen.

 

Voordeel zal wel zijn dat ik waarschijnlijk weer wat leuke stukjes op dit blog kan schrijven.

 

A.s zondag zit ik gewoon in de evangelische gemeente. De plicht van het koffieschenken roept me daar naar toe. Zo maar even koekjes halen, ze zijn op de bonus bij Appie.

 

Geen enkel kerstliedje hebben we gisteren (1e Kerstdag) gezongen in de kerk. Nul komma nul!

Dat hadden 'ze' kerstavond al gedaan, in een laagdrempelige dienst. Met het kerstverhaal en alle bekende kerstliedjes. En dat was het dan, maar toen was ik niet geweest.

Is het dan zó raar dat ik op Eerste Kerstdag ook verwacht gewoon kerstliedjes te zingen?! Blijkbaar wel!

Dit geeft zo'n frustratie-gevoel. Net alsof het helemaal geen Kerstmis is. Dit geeft hele opstandige gedachten, die ik bereid ben uit te voeren, omdat dit al het derde jaar op rij is dat ik zwaar teleurgesteld ben in de kerstviering in mijn eigen kerk. Dat ik besloten heb om met hoogtijdagen maar gewoon weer naar de katholieke kerk te gaan.

 

Kerstliedjes heb ik wel gehoord. Op de radio en ik heb mijn hele verzameling kerstcd's beluisterd, maar zelf heb ik niks gezongen. En daardoor zit het kerstgevoel niet in mij.

 

Misschien zoek ik wel naar iets wat ik had en wat ik kwijt ben geraakt. Misschien verlang ik naar iets wat ik nooit meer terug zal vinden. Ik weet het niet...

 

Ik weet dat ik alleen niet zo dom zal zijn om op Nieuwjaarsdag naar mijn eigen gemeente te gaan. Zie je, voor de evangelische christenen is Kerstmis dan alweer voorbij, maar voor mij niet. Kerstliedjes mogen nog tot Driekoningen.

Misschien kan ik dan nog iets van de sfeer meepikken, ook al is het dan een Mariafeest. Dan kom ik juist liever niet in de rkk, maar ik heb niks meer met de H.Maria, dus t zal wel wat meevallen. Ik weet dat Maria niet de moeder van God is.

 

 

Zou ik eigenlijk niet ergens in een kerk moeten zitten op Kerstavond, i.p.v achter de computer?

 

Mijn eigen gemeente had een laagdrempelige dienst, die ik met liefde heb laten schieten. Geen zin om eerst uitgebreid koffie te drinken en daarna uitgebreid een hapje en een drankje te nemen.

 

Ik had ook kunnen kiezen voor de katholieke kerk, maar die had een woco met als voorganger de pastoraal werkster die m.i totaal geen feeling voor liturgie heeft. Dus ook maar voorbij laten gaan.

 

Heb een dvd-tje in de dvd-speler gedaan. Was niet meteen de meest christelijke film, maar ik heb er wel van genoten. Ik zal er verder maar over zwijgen.

 

En nu achter de computer met stichtelijke muziek op de radio. Radio 5 is het. Zal de EO wel zijn, gok ik zo.

 

O en ik heb het kerstkindje in de stal gelegd, zoals het de gewoonte is om dat pas op Kerstavond te doen. En nu herinner ik me ineens dat ik nog een leuk boek met kerstverhalen in de kast heb staan. Denk dat ik maar een leuk verhaal ga lezen. Herinner me nog iets van een 'kerstlantaarntje' of van die mensen die 'vast kwamen te zitten in de sneeuw'.

Ja, laat ik dat maar doen.

 

En morgen? Morgen ga ik wel naar de kerk, want morgen is het zondag én Eerste Kerstdag. En ik heb verplichtingen.

 

 

Feestdag: 16 augustus

Iconografie:

hij heft zijn pelgrimsgewaad tot boven zijn knie op om zijn pestbuil te tonen, naast hem een hond met brood in zijn muil

 

Rochus wijdde zijn leven aan de verpleging van de pestlijders, totdat hij ook zelf door deze ziekte getroffen werd. Hij trok zich terug in het bos, omdat hij bang was anderen te besmetten. Elke dag kwam er een hond die hem een homp brood bracht. Zo bleef Rochus in leven.

Uiteindelijk genas hij en keerde naar huis terug.

 

Meer over St. Rochus kun je hier vinden:

Hier vind je een mooie legende die het lezen zeker waard is.

Morgen is het zover! Dan begint de Advent en kan ik beginnen met de opbouw van de kerststal.

 

We hadden altijd twee kerstallen in de kerk. Een grote, voorin de kerk, die opgebouwd werd door het collectantencollege. Ze zullen het nu nog wel doen, denk ik...

 

En een kleine, die gebouwd werd door een oude broeder. Hij begon daarmee op de maandag na de eerste Adventszondag. Gedurende de hele Adventstijd was hij ermee bezig. Hij bouwde m in een vitrine aan de zijkant van de kerk.

Eerst de achtergrond en steeds kwam er meer bij. Tenslotte ook de figuren: de herders, schapen, de wijzen met hun kamelen en natuurlijk Maria en Jozef en het kindje Jezus.

 

Zijn kerststal was beroemd. Er kwamen elk jaar weer veel mensen kijken. Ook tijdens het opbouwen al kwamen mensen kijken. Dan maakte hij een praatje met de mensen.

 

Zijn kerststal bleef altijd staan tot Maria Lichtmis (2 febr), terwijl de grote kerststal al op 6 januari werd opgeruimd.

 

Maar de broeder werkt niet meer in de kerk en de vitrine is afgebroken om plaats te maken voor heiligenbeelden. En de kerststal is niet meer...

 

 

Gisteren pakte ik nog even het boek over Lourdes uit de boekenkast en werd meteen geconfronteerd met het dode lichaam van Bernadette Soubirous. Zij is het meisje aan wie Maria is verschenen.

 

Ze werd er eerst enorm mee gepest dat ze verschijningen had. Sommige mensen waren jaloers op haar. Vooral de non waarvan ze godsdienstles kreeg. Nadat de eerste pelgrims kwamen toestromen, besloot de plaatselijke priester (die haar uiteindelijk toch geloofde) dat het beter was dat Bernadette uit Lourdes zou vertrekken. Ze trad in, in het klooster van Nevers. Daar stierf ze aan botkanker.

 

Ze is begraven en jaren later weer opgegraven. (Ja, zo gaat dat als je dan heilig verklaard wordt.) Haar lichaam bleek nog helemaal in goede staat te verkeren. Daarom ligt ze sindsdien opgebaard in het klooster van Nevers en kan ze bezichtigd worden.

 

Op de blog van Peter (http://geestelijkepraatjes.punt.nl) staat een stukje over Lourdes.

 

En toen kwamen de herinneringen bij mij boven...

 

Het is nu zo'n 20 jaar geleden alweer dat ik er geweest ben. Ik was net bekeerd tot het katholicisme en ging al op bedevaart naar Lourdes. Had er veel over gehoord van anderen. Dat 'Maria ons oproept om haar bedevaartplaatsen te bezoeken.'

Dus dan ga je wel als goede Rooms-katholiek.

 

Ik ging met een jongerenreis. Eén week vakantie, één week werken. Ik werkte i.t.t de anderen in het hospitaal en niet in de baden. Het was oersaai werk. Twee keer per dag naar de eetzaal en dan de borden van tafel halen en dekken voor de volgende maaltijd. Maar dat liever dan in de baden werken.

 

Hoorde van de anderen hoe het er daar aan toe ging. Er was een mannen- en vrouwenafdeling. Mensen werden spiernaakt in een wasbekken ondergedompeld en er weer uitgehesen. In de baden zat het bronwater van Lourdes. Maria had die bron aangewezen en sindsdien borrelt er bronwater op in de grot waar Maria verschenen is.

 

Tegenwoordig zijn er leidingen aangelegd van de bron naar een serie kraantjes naast de grot. Mensen stonden daar liters en liters water af te tappen om mee naar huis te nemen. Echt jerrycans vol of van die flesjes in de vorm van Maria. Deed ik ook hoor. Ik geloofde er heilig in dat dat water mij tegen allerlei dingen zou beschermen.

 

Het meest indrukwekkende vond ik toen de krukken die aan een touw bovenin de grot hangen.

Het wekt de suggestie dat mensen hier echt genezen zijn. Heb zelf ook veel gebeden bij de grot. We gingen dan vaak 's avonds als het begon te schemeren met een groepje daar de rozenkrans bidden.

 

Het heiligdom was afgesloten met een hek. Daarbinnen was het stil en ingetogen. Daarbuiten begon de kermis van de commercie. Winkelstraatjes vol met souverniers in alle soorten en maten. Heiligenbeelden, lichtjes, medailles, rozenkransen, wijwaterbakjes, kaarsen, etc. Alles wat een goede katholiek nodig heeft voor zijn geloof...